Je bent veertig jaar getrouwd, misschien wel vijftig. De grote stormen van het leven liggen achter je: de carrière is afgevinkt en de opvoeding is voltooid. Er is eindelijk de rust van een welverdiend pensioen.
Maar wie zijn jullie eigenlijk nog als geliefden?
Vaak zie ik bij zestigplussers een relatie met gelaten berusting. Je accepteert de stiltes en de kleine onhebbelijkheden, want na al die jaren van een relatief positief huwelijk, ga je nu toch niet je vuile was buitenhangen?
De “vanzelfsprekendheids-val”
Onder die berusting schuilt vaak de closeness-communication bias. Het probleem is hier niet dat je de ander niet wilt horen, maar dat je bent gestopt met vragen en vooral met doorvragen. Na decennia treedt er een soort relatie-luiheid op: je denkt je partner zo goed te kennen dat je reageert op de projectie die je in vijftig jaar van de ander hebt gemaakt. De nieuwsgierigheid is gedoofd en daarmee ook de echte verbinding.
De kleinkinderen fungeren hierbij als een buffer: ze vullen de stilte en geven een gedeelde focus. Zolang er over de kleintjes gepraat kan worden, hoef je de emotionele leegte tussen jullie twee niet aan te raken. De schaamte voor een ‘stil’ huwelijk wordt handig gemaskeerd door de succesvolle rol van opa en oma.
Hierdoor ontstaat logistieke communicatie. Jullie bevriezen de emotionele uitwisseling, ook wel emotional disengagement genoemd: “Heb je de foto’s van de kleine al gezien?” of “Hoe laat gaan we morgen?”. Je stelt geen open vragen meer, omdat je de antwoorden (en de bijbehorende zucht) al meent te kennen. Jullie zijn een perfect geolied team in het grootouderschap, maar zodra de kleinkinderen weg zijn, valt de verbinding stil. De liefdesverbinding is ergens onderweg verloren gegaan.
De “nieuwsgierigheids-interventie”
Om de verbinding te herstellen, moeten we de aanname dat we alles al weten van de ander laten varen. We gaan weer met plezier en enthousiasme op onderzoek uit.
- De interventie: Vervang aannames door open vragen.
- De oefening: Spreek af dat je deze week elke dag één vraag aan elkaar stelt over de binnenwereld, zonder dat de (klein)kinderen of de agenda het onderwerp zijn.
- Het voorbeeld: Vraag niet: “Wat gaan we eten?”, maar: “Wat hield je vandaag het meest bezig?” en, cruciaal, vraag daarna door: “Hoe was dat voor je?” of “Vertel daar eens meer over?”
- Het doel: Je dwingt je brein om de ‘oude projectie’ van je partner los te laten. Door door te vragen, erken je dat de ander nog steeds een mens is die groeit en verandert, ook na vijftig jaar.
Wil je meer leren? In mijn drie trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken.
Zelfstudie: Handig wanneer je een overvolle agenda hebt.
Community: Samen groeien tijdens een intensief traject onder mijn begeleiding.
1-op-1: Exclusieve diepgang van hoofd naar bekken.
Zullen we die 3.650 dagen van emotional disengagement vandaag samen doorbreken?
Deze blog maakt deel uit van: