Je hebt de podcasts beluisterd, de blogs over hechtingsstijlen doorgespit en je weet precies wat je red flags zijn. Je bent de meest psychologisch onderlegde generatie ooit. En toch… lig je ’s avonds in bed naar het plafond te staren met een knoop in je maag. Want als alles in het leven maakbaar en gemanifesteerd is, waarom voelt deze liefde dan zo verdomd zwaar?
Maximizing Behavior & de Paradox of Choice
Binnen de trajecten van Liefdesreis zie ik bij jullie vaak de schaduwkant van de Paradox of Choice: een schijnbaar oneindige poel aan opties op je scherm die je lamslaat om echt te kiezen. Jij hebt meer keuze dan alle voorgaande generaties en twijfelt het hardst. Wanneer het leven aan je voeten lijkt te liggen, ontstaat de sterke behoefte aan maximizing behavior: het gevoel het maximale uit de relatie te moeten halen, uit angst dat je genoegen hebt genomen met een 8, terwijl je een 10 had kunnen ‘manifesteren’.
Dit creëert een constante staat van relatie-optimalisatie-stress. Je bent niet alleen bezig met je partner, maar ook met de vergelijking van je partner met een theoretisch ideaal uit je TikTok-feed. Je belandt in een uitputtende ‘feedbackloop’ van zelfhulp: elke ruzie wordt een aanleiding voor een nieuwe podcast of een diepere graafsessie in je jeugd.
De Schaduwkant: Expert in theorie, beginner in de praktijk
De schaamte zit hem in het gat tussen wat je weet en wat je voelt; je bent een expert in de theorie, maar een beginner in de rommelige praktijk. Deze gedachte is gevuld met zelfverwijt en een vermoeiende zoektocht naar nog meer antwoorden.
De “Is dit wel mijn hoogste gemanifesteerde optie?”
Het uit zich in de kleinste irritaties. Je partner is moe en reageert kortaf. In plaats van te zien dat hij/zij een rotdag heeft, schiet jij in de analyse: “Past deze energie wel bij mijn groei? Is dit een traumatische herhaling?” Je bent zo druk bezig met het ‘optimaliseren’ van de dynamiek, dat je de mens tegenover je uit het oog verliest. Wanneer je je relatie benadert als een machine die geoptimaliseerd moet worden, verlies je de ruimte voor de rommelige, ongefilterde, imperfecte menselijkheid.
De “manifestatie” interventie
Om uit de vermoeiende relatie-optimalisatie-stress en schaamte van de maakbaarheid te stappen, moeten we terug naar kleine, imperfecte pogingen tot contact.
- De interventie: Stop een week met het analyseren van je relatie. Geen podcasts, geen psychologische termen, even geen persoonlijke groei.
- De oefening: De volgende keer dat je partner iets onhandigs doet, glimlach je zacht en geef je hem/haar een grote knuffel zonder iets te zeggen.
- Het doel: Je verlegt de focus van de ‘perfecte uitkomst’ naar de ‘huidige ervaring’. Hiermee doorbreek je de relatie-optimalisatie-stress en geef je je zenuwstelsel toestemming om te ontspannen in de imperfectie. Je neemt je partner precies zoals hij/zij is.
Wil je meer leren? In mijn drie trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken.
Zelfstudie: Handig wanneer je een overvolle agenda hebt.
Community: Samen groeien tijdens een intensief traject onder mijn begeleiding.
1-op-1: Exclusieve diepgang van hoofd naar bekken.
Je bent van harte welkom om die 1.350 dagen te doorbreken.
Deze blog maakt deel uit van: