Stel, je rent met je knutselwerkje naar jouw vader of moeder, vol trots en verwachting. Maar ze kijken niet op. Of, ze zijn fysiek aanwezig, maar de ogen zijn dof, gericht op eigen pijn, stress of een onverwerkt verleden.
Je remt af, de uitgereikte armpjes zakken, en de glans verdwijnt.
Wanneer dit regelmatig gebeurt is niet zomaar een ‘momentje waarbij het bij jouw ouders even niet uitkwam’. Dit legt het fundament van een eenzaamheid die je dertig jaar later nog steeds in je botten voelt.
De onderbroken uitreiking
In de psychologie van hechting noemen we dit de onderbroken uitreiking. Als kind is uitreiken naar je ouder een basisbehoefte, een noodzaak, een voorwaarde om je gezond te ontwikkelen. Je zoekt de bevestiging dat je veilig bent en dat je ertoe doet.
Wanneer een ouder emotioneel onbereikbaar is door bijvoorbeeld een depressie, stress of eigen trauma, raakt die beweging geblokkeerd. Er ontstaat onveilige hechting. Het kind leert: “Mijn behoeften zijn te veel” of “Er is niemand als ik het echt nodig heb”. De biologische impuls om te verbinden wordt gekoppeld aan de pijn van afwijzing.
- Het scenario: Je valt op het schoolplein en rent naar huis voor troost.
- De reactie: Je moeder zucht omdat je broek kapot is, of je vader zegt dat je je niet moet aanstellen.
- Het gevolg: Je leert je tranen in te slikken. Je “bevriest” je emotionele behoefte en de uitreiking stopt.
Je wordt een hyper-onafhankelijke volwassene die nooit om hulp durft te vragen, omdat de angst voor die oude afwijzing nog diep in je zenuwstelsel zit. Vaak ben je zo gewend geraakt het alleen op te lossen of te doen, dat hulp vragen niet eens in je opkomt.
In de relatie: De onzichtbare terugtrekkende beweging
Deze oude pijn blijft niet in het verleden; hij schuift elke dag mee. In je huidige relatie vertaalt de “onderbroken uitreiking” zich mogellijk in een vermijdende hechtingsstijl. Zodra jij steun nodig hebt van je partner, gaat de interne alarmbel af. In plaats van te zeggen “Ik heb je nodig”, trek je je terug, word je sarcastisch of ga je hard werken. Je partner voelt die onzichtbare muur en stopt op zijn beurt ook met uitreiken. Zo creëren jullie samen een ‘veilige’ afstand die eigenlijk een diepe, gedeelde eenzaamheid is.
De interventie: “Leren leunen”
Om de onderbroken uitreiking in beweging te krijgen, moeten we je zenuwstelsel leren dat steun zoeken niet langer gevaarlijk is. We doen dit met een fysieke mini-oefening: Het leunen.
- De interventie: Ga vanavond letterlijk even tegen je partner aan staan of zitten. Zoek het fysieke contact op (bijvoorbeeld schouder tegen schouder op de bank) en laat heel bewust beetje bij beetje van je eigen gewicht overgaan op de ander.
- Het doel: Merk op wat er gebeurt. Voel je de reflex om direct weer recht te gaan zitten? Voel je spanning in je buik? Dat is de oude blokkade. Probeer drie keer diep in te ademen en sta jezelf toe om voor slechts 30 seconden echt te leunen. Het is een leermoment in emotionele overgave: klein, spannend, maar zeer helend.
Wil je meer leren? In mijn 3 trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken. Zelfstudie of samen in een community onder mijn begeleiding of liever 1-op-1 in een exclusieve setting. Je bent van harte welkom!
Vind je deze blog interessant?
Dan vind je deze blog vast ook leerzaam:
Relatiegedoe: De moederwond
De dans tussen 2 hechtingsstijlen
One Comment