We hebben fijne en minder fijne ervaringen opgedaan in onze jeugd. Je hebt liefde gekregen en je hebt liefde gemist.
Dan kom je je partner tegen. In essentie is je partner een onbewuste samenstelling van hoe jij je ouders ervaren hebt; met name je moeder en hoe we bij haar dingen gemist hebben. Mannen én vrouwen ‘trouwen’ onbewust met hun moeder.
Op zoek naar een herstelmoment
Waarom doen we dit? Onze psyche zoekt onbewust naar een partner die ons dezelfde soort pijn kan bezorgen als onze moeder. Niet uit masochisme, maar uit een drang om pijnlijke stukken uit het verleden te ‘repareren’. Je bent op zoek naar een herkansingsmoment. Je kiest iemand die op je moeder lijkt, in de hoop dat je deze keer wél de liefde of erkenning krijgt die je toen zo miste.
Was je vader of andere verzorger niet belangrijk?
Zeker wel, maar jouw moeder is je éérste hechtingsfiguur. Je bent uit haar geboren en zij vormt de fundamentele blueprint voor je zenuwstelsel. Hoe jouw band was met haar zit diep verankerd in je lijf. Omdat je brein “vertrouwd” associeert met “veilig”, herhalen oude patronen zich. Zelfs als die patronen je eigenlijk pijn doen.
De echo van vroeger: Hoe je de oude moederwond op je partner plakt
Tijdens relatiegedoe uit de echo van vroeger zich vaak via deze specifieke traumawonden:
- Projectieve identificatie: Je projecteert je gedrag in de relatie met je moeder onbewust op je partner (bijv. negeren of claimen), zodat je in je vertrouwde ( en pijnlijke) rol van slachtoffer of aanklager kunt stappen. De dynamiek herhaalt zich en je pijn wordt verdiept.
- Traumawond: Als je moeder emotioneel onbereikbaar was, zul je een partner die even afstand neemt niet zien als ‘iemand die even rust wil’, maar als een existentiële dreiging verlaten te worden. Je wordt geraakt in je oude traumawond.
De interventie:
In plaats van de strijd aan te gaan over het gedrag van je partner, kijk je naar de bron.
Kun je kijken onder de laag van jullie ruzie? Welke pijn wordt er geraakt en hoe ken je dit van vroeger? Herhaalt het patroon zich nu in contact met jou partner?
Spreek niet uit wat je partner ‘fout’ doet, maar deel de herinnering in je lijf. Zeg: “Wat er nu gebeurt, doet me denken aan hoe het vroeger thuis voelde toen ik (genegeerd werd / overvraagd werd etc). Ik heb even ruimte nodig in het nu om deze 2 dynamieken uit elkaar te halen.”
Dit creëert veiligheid omdat je de verantwoordelijkheid voor je trigger bij jezelf houdt.
Is herstel met de moeder nodig?
Herstel van de relatie met de moeder is een bonus, geen voorwaarde. Wat essentieel is, is individuatie. Je mag je moeder ‘in je hoofd’ bedanken voor alles wat je wel en niet gekregen hebt en haar ontslaan van verdere verwachtingen. Als je wacht op haar excuses of inzicht voordat je zelf kan helen, geef je haar nog steeds de afstandsbediening van zowel de relatie met haar als die met je partner. Je wacht bij de bushalte van een route die allang is opgeheven.
Individuatie helpt de relatie omdat je partner eindelijk weer je gelijke mag zijn, in plaats van een surrogaat-ouder die een bodemloze put van oude tekorten moet vullen.
Wil je meer leren? In mijn 3 trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken. Zelfstudie of samen in een community onder mijn begeleiding of liever 1-op-1 in een exclusieve setting. Je bent van harte welkom!
Vind je deze blog interessant?
Dan vind je deze blog vast ook leerzaam: Relatiegedoe: Als je in de kindertijd tegen een dichte deur botste