9 september. Exact vier jaar geleden verkocht ik mijn huis en stapte ik de camper in. Drie jaar op wielen, een jaar met een koffer door Azië, en nu schrijf ik jullie vanuit mijn appartement in Bansko, met koffie, meer rust in mijn donder en eindelijk weer een kussen om op te slapen zonder raadselachtige bruine vlekken.
Als relatietherapeut van Liefdesreis.nl leg ik anderen uit hoe hechtingspatronen werken. Maar zelf vier jaar als digital nomad rondreizen is de snelste manier om te ontdekken hoe levenservaring de theorie inhaalt.
Vrij zijn of vermijdende hechtingsstijl?
Wij reizigers roepen graag dat we ‘vrij’ willen zijn, jagen op al het nieuwe, willen weinig verplichtingen en zijn voorstanders van een open relatie. De grens tussen een verlangen naar vrijheid en een vermijdende hechtingsstijl is alleen flinterdun. Onder al die reislust zit bij velen een neurodivergent brein en een rugzak vol jeugdtrauma. En om maar meteen een duit in het zakje te doen: voor mij geldt dat niet anders. Pijnlijke stukken uit mijn jeugd zorgen ervoor dat ik met gemak deuren sluit, schepen verbrand en niet meer omkijk. Mijn neurodivergente brein zoekt tegelijkertijd rust en avontuur, in dezelfde adem.
En juist, als je even doorvraagt dan hebben we het allemaal over ‘belonging’. Waar horen we thuis als het thuisland inmiddels vreemd voelt? Waar reis je naartoe als, waar je landt, je altijd een vreemde bent? Waar hoor je dan thuis?
Belonging
In mijn vak zeggen we te makkelijk: “Je voelt je thuis in jezelf.” Mooi op papier, maar wat mij betreft iets te karig. We relateren met de ander en leren ook door de ogen van de ander wie we zijn. Ik kan me nog zo goed thuis voelen in mezelf, maar het wordt daar op den duur toch echt te eenzaam…
Relatietherapeut Esther Perel onderbouwt dit feilloos: onze relaties bepalen de kwaliteit van ons leven. Onze wonden ontstaan in relatie tot anderen, en precies daar ontstaat ook de heling.
Belonging is daarom geen puur ‘innerlijke staat’ die je in afzondering op een bergtop in een ashram bereikt. Het ontstaat pas op het snijvlak van onze twee grootste verlangens: de veiligheid van verbinding én de ruimte van vrijheid. True belonging is durven verbinden zonder jezelf te verliezen.
Belonging is voor mij een diepgeworteld gevoel van connectie met gelijkgestemden in een bergdorpje, samen feestend tijdens het tiendaagse jazzfestival, en een bakker die mijn voornaam kent.
En ja… ik moet ook gewoon weer op doorreis kunnen.