Ellen kiest voor relatietherapie in je eentje. Haar partner Ruud wil niet naar relatietherapie.

“Hij zegt dat ík een probleem heb. Misschien heeft hij wel gelijk.”

“We hebben nooit ruzie. Daar zorg ik wel voor. Ik ben gestopt met het koor omdat hij op donderdagavond graag samen op de bank zit. En nu denk ik: waar ben ík gebleven?”
“…En wie houdt die rust in stand?”
“Ik dus.”

Symbiose en autonomie: hoe je jezelf kwijtraakt in je relatie

Als baby leven we in symbiose met onze moeder, onze eerste hechtingsfiguur. Daarna komt autonomie: je zegt “nee” en loopt de andere kant op. Ontvangt ze je daarna met open armen, dan leer je dat je los mag gaan en dat de liefde blijft.

We hebben ons hele leven behoefte aan allebei. Te veel symbiose voelt verstikkend, te veel autonomie is vrijheid zonder connectie. Geen gulden middenweg, maar een golf: de ene keer kruip je dicht tegen elkaar aan, de andere keer ga je je eigen weg en kom je terug.

Bij Ellen staat die golf stil. “Mijn moeder kon dagen niet praten als ze boos was. Ik wist precies wat ik moest doen om dat te voorkomen.” Dat aanpassen was toen slim. Nu ligt het als een onderlaag onder haar relatie: wil ze iets voor zichzelf, dan voelt haar lijf het oude gevaar van een moeder die zich afsluit.

De interventie: de golf weer op gang brengen

“…Stel dat je donderdag weer naar het koor gaat. Wat doet Ruud dan?”
“Mokken.”
“…En kun jij dat mokken laten bestaan, zonder het voor hem op te lossen?”
“Dat heb ik nog nooit geprobeerd.”

Twaalf jaar aanpassen draai je niet in één sessie terug. Eerst leert Ellen opmerken wanneer ze zich aanpast en hoe oud ze zich dan voelt. Vaak een jaar of zeven. Daarna gaat ze haar eigen weg en blijft ze in contact: “Donderdag ga ik naar het koor. Om tien uur ben ik thuis, dan kruip ik graag nog even bij je op de bank.” Gaat Ruud mokken, dan hoeft ze niets te repareren. Het ongemak is van Ruud, en dat mag hij zelf dragen.

Als één partner verandert, beweegt de ander mee. Zo komt er vaak weer aantrekking terug: er zitten weer twee mensen in de relatie in plaats van anderhalf 😉

Wil je meer weten over op eigen benen staan binnen jullie seksualiteit? Lees dan Intimiteitsdilemma: jezelf verliezen of de ander kwijtraken.

Een paar sessies later

Ellen zingt weer. De derde donderdag vroeg Ruud hoe de repetitie was. “Ik dacht dat ik hem kwijt zou raken als ik meer mezelf werd. Het voelt juist alsof hij me weer ziet.”

Liefde vraagt niet dat je verdwijnt. Hoe meer je jezelf blijft, hoe meer er van jou is om van te houden.

Waar pas jij je aan om de rust te bewaren?

Leave a Reply

Stuur een berichtje
Plan een 10 minuten gesprek