Deze blog is voor jullie, lieve Fem en Suus.

Je bent intelligent, reflectief en hebt je schaduwwerk gedaan. Je begrijpt hechtingstheorieën en je kent je eigen patronen. En toch zit je vast. Niet omdat hij een kille muur is, maar juist omdat hij af en toe zijn pantser laat zakken. Die momenten waarop hij zijn diepste angsten deelt, zijn de momenten die je gijzelen. Het is een verwarrende vorm van liefde: weten dat de diepgang erin zit en voelbaar is, van hem houden, maar hem niet vast kunnen vasthouden.

Empathie wordt verward met connectie
Wanneer hij zich kwetsbaar opstelt, wordt je empathische brein geactiveerd. Je ziet zijn onvermogen als een gevolg van onverwerkt trauma, en je empathie wordt je grootste valkuil.

• Intermittent reinforcement: De sporadische momenten van emotionele connectie bevestigen jouw overtuiging dat je de ‘echte’ versie van hem hebt gezien. Je zenuwstelsel raakt geconditioneerd lange periodes van emotionele afwezigheid te tolereren in ruil voor die ene piek van werkelijke ontmoeting.
  
• De onvoltooide hechting: Je brein streeft naar een closure die hij niet kan bieden. Omdat de intimiteit die hij toont authentiek is, geloof je dat de weg naar een stabiele verbinding openligt. Je ziet zijn afstandelijkheid niet als onwil, maar als emotionele onmacht en onvermogen. Hierdoor blijf je investeren, in de hoop dat jouw veiligheid en liefde zijn onvermogen zal helen. Liefde en lust versmelten hier in een destructieve hoop: de passie wordt gevoed door de hunkering naar die zeldzame kwetsbare momenten.

De kwetsbare ‘foute’ man
Na dagen van emotionele leegte en disconnectie is er die ene nacht. Hij vertelt over zijn jeugd, zijn angsten, zijn eenzaamheid. Er is een diepe intimiteit en de seks die volgt is magisch, bijna spiritueel. De volgende ochtend is hij echter weer de man van de glazen muur: aanwezig, maar onbereikbaar. Jij blijft achter met de ‘high’ van de nacht, overtuigd dat dit de echte versie van hem hebt ervaren en dat de rest slechts een verdedigingsmechanisme is waar jij doorheen kunt breken.

En hoe haal je jezelf uit deze dynamiek? Ik eerst!
Verschuif de focus van zijn psyche naar jouw fysiologische realiteit. Stop met het analyseren van zijn potentieel en confronteer de emotionele erosie die dit bij jou veroorzaakt. Hoe simpel het ook klink, verplaats de fixatie op hem terug naar jou; jouw behoeften en regulatie eerst. Wat heb ik nodig? Wat geeft dit contact mij? Voel ik me emotioneel veilig bij hem? Hij op de tweede plaats, en ik eerst.

Stel jezelf de vraag: “Hoeveel van mijn eigen vitale levensenergie gebruik ik momenteel om zijn onvermogen te compenseren?” Erken dat jouw diepe begrip voor zijn pijn een vorm van zelfverloochening is geworden. De vraag is niet langer: “Heeft hij het in zich?”, maar: “Is wat hij structureel beschikbaar stelt genoeg voor een volwassen verbinding?”

Wil je meer leren? In mijn 3 trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken. Zelfstudie, samen in een community onder mijn begeleiding of liever 1-op-1 in een exclusieve setting. Je bent van harte welkom!

Vind je deze blog interessant?
Dan vind je deze blog vast ook leerzaam:
De dans tussen 2 hechtingsstijlen
Komt vreemdgaan in een goede relatie ook voor?
Als je in de kindertijd tegen een dichte deurt botste

Fascinerend vind ik ze; de mannelijke influencers binnen de ‘manosphere’. Het blijkt een serieuze trend te zijn waar ik totaal niet van op de hoogte was. Er kwam wel eens een Sterling Cooper voorbij in mijn tijdlijn, of een gearresteerde Andrew Tate in het nieuws, maar ik zag ze als dorpsidioten met een TikTok-account.

De boodschap is vaak even simpel als extreem:
“De vrouw mag weer terug naar het aanrecht, hoort alleen maar mooi, lekker en dienstbaar te zijn en houdt bij voorkeur haar klep. De man moet dominant, gespierd zijn, presteren en geld hebben.” Dit wordt dan verward met ‘masculiniteit’.

Maar voordat ik deze influencers met pek en veren het plein over jaag, wil ik begrijpen waarom een groot deel van het dorp ze op handen draagt. Waarom worden deze figuren door miljoenen jonge mannen als profeten gezien? Zit er een kern van waarheid in?

Affective Racketeering: De pleister op de zelfgemaakte wond
In de psychologie noemen we hun methode affective racketeering (emotionele afpersing). Deze influencers creëren of vergroten een emotionele wond, zoals de angst om als man onzichtbaar of waardeloos te zijn, om vervolgens hun eigen ‘methode’ als enige pleister te verkopen. Het is emotionele gijzeling vermomd als zelfhulp.

Waarom de trend zo groot is
De manosphere groeit door een legitieme honger naar richting en broederschap in een wereld waar traditionele rollen vervagen en mannelijke rolmodellen verdwijnen. Voor mannen die zich verloren voelen, biedt deze beweging een simpel binair antwoord: je bent een winnaar of een verliezer.

Het succes van deze influencers is een spiegel van een maatschappelijk tekort: een gebrek aan gezonde, integere, kwetsbare mannelijke rolmodellen. De racketeer vult dit gat met een hyper-mannelijke karikatuur die weliswaar giftig is, maar wel duidelijk.

Zit er een kern van waarheid in hun boodschap?
Onderzoek laat zien dat de rol van de man in de huidige maatschappij onder druk staat; van een zorgelijke mentale gezondheid tot een toename in sociale eenzaamheid. Dus ja er zit een kern van waarheid in de boodschap, in die zin dat veel mannen zich tegenwoordig verloren voelen en zoeken naar een manier om ‘krachtig’ te zijn. Maar de grote valstrik is dat deze beweging ‘kracht’ verwart met dominantie en ‘gevoel’ verwart met zwakte.

Ze verkopen geen echte zelfhulp, maar een schijnzekerheid die mannen juist isoleert. Door kwetsbaarheid weg te zetten als ‘zwakte’, wordt de man niet sterker, maar simpelweg eenzamer.

In het volgende deel kijk ik als relatietherapeut naar wat er gebeurt als deze manosphere-mindset zich binnendringt in een relatie; ‘de verwarring tussen masculiniteit en dominantie’ en ‘kwetsbaarheid als gevaar’.

Wil je meer leren? In mijn 3 trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken. Zelfstudie of samen in een community onder mijn begeleiding of liever 1-op-1 in een exclusieve setting. Je bent van harte welkom!

Dit is een vervolgsessie: Leest eerst: Activeer jij onbewust de jaloezie van je partner?

We zitten in onze tweede sessie. De koude oorlog over de ex-vriendin hangt nog steeds in de lucht, maar vandaag gaan we een laag dieper. “Ik heb geprobeerd het los te laten,” zegt Pauline vermoeid, “maar elke keer als hij zijn telefoon weglegt, nét als ik de kamer binnenkom, voel ik die paniek weer.”

Peter zucht diep en kijkt naar het plafond. “Hier gaan we weer. Moeten we dit echt elke week herkauwen? Het is gewoon zoals ik ben. Ik ben gewoon ‘m’n eigen’ en houd van privacy. Waarom moet alles altijd ontleed worden?”
Als ik hem vraag wat die drang naar privacy voor hem betekent, reageert hij defensief: “Het betekent dat ik mijn eigen ding wil doen. Noem me maar een egoïst, dat wordt er vaker over me gezegd. Dit psychologische gezweef maakt het alleen maar zwaarder.

De weerstand van Peter is overduidelijk. Als hij zich openstelt en kwetsbaar is, verliest hij niet alleen controle, het voelt voor hem levensbedreigend. Pauline kijkt hem aan met een mengeling van hoop en pure wanhoop; zij hunkert naar een opening die hij resoluut dicht timmert.

Hechtingsstijlen: Waarom we liefhebben zoals we dat vroeger leerden
Om de dynamiek in je relaties te begrijpen, kijken we naar hechtingsstijlen. De band met je ouders of verzorgers vormt de basis voor hoe jij later in de liefde staat. Het is je emotionele routekaart: het bepaalt hoe je verbinding maakt, intimiteit ervaart en omgaat met conflicten.
Deze vroege ervaringen zijn diep in je onderbewuste verankerd als jouw manier om je veilig te voelen. Zonder dat je het doorhebt, neem je deze patronen mee naar je volwassen leven en projecteer je ze op je partners.

De psychologische dans: Vluchten voor verstikking vs. vechten tegen verlating
Peter vertoont een vermijdende hechtingsstijl. Voor hem is autonomie gelijk aan veiligheid. In zijn systeem is emotionele verbinding en kwetsbaarheid gekoppeld aan ‘verlies van jezelf’. Door het gesprek af te doen als “psychologisch gezweef”, houdt hij deze gevreesde emotionele verbinding en kwetsbaarheid op afstand. De besproken ex-vriendin uit de vorige sessie is in dit licht geen liefdesobject, maar een manier om de noodzakelijke afstand tot Pauline te bewaren.

Pauline opereert vanuit een angstige hechtingsstijl. Voor haar is verbinding de weg naar veiligheid. Wanneer Peter zich emotioneel terugtrekt, gaat haar brein in ‘overlevingsmodus’. Haar besproken jaloezie uit de vorige sessie in feite een protest-signaal. Ze is niet boos omdat ze hem niet vertrouwt; ze is in paniek omdat ze hem niet meer voelt.

Ze tasten beiden in het duister: hij vecht tegen verstikking, zij vecht tegen verlating.

De helende stap: De muur als beschermer én vijand
Ik besluit Peter niet te dwingen tot ‘voelen en kwetsbaar zijn’, maar zijn weerstand te erkennen als zijn trouwste beschermer. “Peter,” zeg ik rustig, “die muur die je nu optrekt, die heeft je vroeger waarschijnlijk gered. Het zorgde dat niemand je echt kon kwetsen. Tegen wie of wat heb je je vroeger zo moeten beschermen? Wat moet je bang zijn geweest. En zie je dat diezelfde muur je relatie nu langzaam kapotmaakt?”

De sfeer kantelt. De defensieve houding maakt plaats voor een ongemakkelijke stilte. Ik richt me tot Pauline: “Wat gebeurt er vanbinnen als die muur omhoog gaat?” Haar stem breekt. “Dan voel ik me onzichtbaar. Alsof ik verdwijn en vervangbaar ben door elke ex die voorbijkomt.”

Ik kijk Peter aan, die nu niet meer wegkijkt. “Peter, kun je haar vertellen wat die muur voor jou doet?” Het duurt lang. Dan, bijna onhoorbaar: “Ik ben niet tegen jou, Pau… ik ben gewoon bang dat ik het nooit goed genoeg doe en dat ik nooit genoeg voor je ben.”

De impact: Van strijd naar kwetsbare verbinding
Deze rauwe eerlijkheid is de eerste barst in hun destructieve patroon. Door meer begrip te krijgen over hechtingsstijlen en hoe de muur Peter dient als zijn trouwste beschermer, leren dat hun conflict niet over een ex gaat, maar over de angst om de ander kwijt te raken, of zichzelf te verliezen.

Willen jullie meer leren? In mijn 3 trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken. Zelfstudie of samen in een community onder mijn begeleiding of liever 1-op-1 in een exclusieve setting. Jullie zijn van harte welkom!

Wanneer dit regelmatig gebeurt is niet zomaar een ‘momentje waarbij het bij jouw ouders even niet uitkwam’. Dit legt het fundament van een eenzaamheid die je dertig jaar later nog steeds in je botten voelt.

De onderbroken uitreiking
In de psychologie van hechting noemen we dit de onderbroken uitreiking. Als kind is uitreiken naar je ouder een basisbehoefte, een noodzaak, een voorwaarde om je gezond te ontwikkelen. Je zoekt de bevestiging dat je veilig bent en dat je ertoe doet.

Wanneer een ouder emotioneel onbereikbaar is door bijvoorbeeld een depressie, stress of eigen trauma, raakt die beweging geblokkeerd. Er ontstaat onveilige hechting. Het kind leert: “Mijn behoeften zijn te veel” of “Er is niemand als ik het echt nodig heb”. De biologische impuls om te verbinden wordt gekoppeld aan de pijn van afwijzing.

• Het scenario: Je valt op het schoolplein en rent naar huis voor troost.
• De reactie: Je moeder zucht omdat je broek kapot is, of je vader zegt dat je je niet moet aanstellen.
• Het gevolg: Je leert je tranen in te slikken. Je “bevriest” je emotionele behoefte en de uitreiking stopt.

Je wordt een hyper-onafhankelijke volwassene die nooit om hulp durft te vragen, omdat de angst voor die oude afwijzing nog diep in je zenuwstelsel zit. Vaak ben je zo gewend geraakt het alleen op te lossen of te doen, dat hulp vragen niet eens in je opkomt.

In de relatie: De onzichtbare terugtrekkende beweging
Deze oude pijn blijft niet in het verleden; hij schuift elke dag mee. In je huidige relatie vertaalt de “onderbroken uitreiking” zich mogellijk in een vermijdende hechtingsstijl. Zodra jij steun nodig hebt van je partner, gaat de interne alarmbel af. In plaats van te zeggen “Ik heb je nodig”, trek je je terug, word je sarcastisch of ga je hard werken. Je partner voelt die onzichtbare muur en stopt op zijn beurt ook met uitreiken. Zo creëren jullie samen een ‘veilige’ afstand die eigenlijk een diepe, gedeelde eenzaamheid is.

De interventie: “Leren leunen”
Om de onderbroken uitreiking in beweging te krijgen, moeten we je zenuwstelsel leren dat steun zoeken niet langer gevaarlijk is. We doen dit met een fysieke mini-oefening: Het leunen.

• De interventie: Ga vanavond letterlijk even tegen je partner aan staan of zitten. Zoek het fysieke contact op (bijvoorbeeld schouder tegen schouder op de bank) en laat heel bewust beetje bij beetje van je eigen gewicht overgaan op de ander.
• Het doel: Merk op wat er gebeurt. Voel je de reflex om direct weer recht te gaan zitten? Voel je spanning in je buik? Dat is de oude blokkade. Probeer drie keer diep in te ademen en sta jezelf toe om voor slechts 30 seconden echt te leunen. Het is een leermoment in emotionele overgave: klein, spannend, maar zeer helend.

Wil je meer leren? In mijn 3 trajecten van Liefdesreis gaan we verder de diepte in rondom relatiedynamieken. We duiken in communicatie, trauma en seksualiteits-dynamieken. Zelfstudie of samen in een community onder mijn begeleiding of liever 1-op-1 in een exclusieve setting. Je bent van harte welkom!

Vind je deze blog interessant?
Dan vind je deze blog vast ook leerzaam:
Relatiegedoe: De moederwond
De dans tussen 2 hechtingsstijlen